تجربه رضا از ویزای استرالیا؛ چند سال تلاش برای رسیدن به دکتری دانشگاه موناش
تجربه رضا از ویزای استرالیا: من از ۱۴۰۱ بصورت جدی وارد مسیر اپلای تحصیلی شدم و کشورهای مختلف رو برای دکتری بررسی میکردم. زمینه کاری و پژوهشی من بیشتر روی مهندسی مخازن، رفتار سنگ و مسائل مرتبط با ژئومکانیک بود و پیدا کردن موقعیت در این حوزه سخت و دشواره.
کارشناسی مهندسی نفت رو در دانشگاه تهران گذروندم و بعد در رشته مهندسی مخازن هیدروکربنی دانشگاه علم و صنعت ارشد گرفتم. از حدود ۹۸ که فارغالتحصیل شدم، بخش مهمی از زمانم صرف کار پژوهشی، مقاله و آماده کردن رزومه کردم. چهار مقاله داشتم که شامل یک مقاله Q1، دو مقاله Q2 و یک مقاله Q3 بود و در همه اونا نویسنده اول بودم. با اینکه رزومه پژوهشی خوبی داشتم، اما روند پیدا کردن پوزیشن دکتری بهمراه فاند ساده نبود.
در نهایت برای PhD رشته Civil and Environmental Engineering از دانشگاه موناش استرالیا پذیرش گرفتم. موضوع تز من روی: Constitutive modeling of intact rock behaviour under cyclic loading-unloading conditions بود؛ موضوعی که به سابقه پژوهشی و علایقم نزدیک بود و باعث و از این بابت خواشحال بودم و علاقمند به اینکه بتونم در همین موقعیت نتیجه بگیرم.
آشنایی با روند ویزا استرالیا؛ بررسی تجربه دانشجوها و شرایط کشور
قبل از اینکه پذیرشم قطعی بشه، برای اینکه بیشتر با روند ویزای دانشجویی استرالیا آشنا بشم، در شبکه های مجازی و وبسایت ها و بخصوص لینکداین شروع به جستجو کردم و همان زمان با گروه تلگرام استرالیا بخصوص بخش تجربه دانشجویان از گرنت ویزای استرالیا در وبسایت ویزانیل آشنا شدم. تقریباً هر روز تجربه دانشجوها، بحثها و سؤال و جوابهارو میخوندم تا بتوانم تصویر واقعیتری از روند بررسی پروندهها و شرایط ویزای دکتری دستم بیاد.
چند نفر از دوستانم هم اخیرا پرونده ویزایشون رو با کمک مشاورین ویزانیل جلو بردند و تجربه خوبی داشتهاند (پیمان). تصمیم گرفتم فرآیند ویزا، اپلیکیشن و نگارش GS رو با کمکشون انجام بدم تا مطمئن بشم روند پرونده دقیقتر پیش میره.
واقعیت اینه که قبل از شروع پروسه، استرس زیادی داشتم و مدام درباره جزئیات پرونده نگران میشدم. اما وقتی کار جلو رفت، بیشتر متوجه شدم بخش زیادی از نگرانیهای من به خاطر ناآشنایی با روند ویزای استرالیاست. چیزی که برام جالب بود گروه و اشتراک اختصاصی با کارشناسم بود که مدارک و مراحل پرونده با دقت بررسی میشد خودم هم کامل در ارتباط مستقیم بودم و همین باعث میشد آرامش بیشتری داشته باشم. البته موضوع جنگ بسیار به من و همه دوستانم که در این مسیر بودند استرس وارد میکرد. خب خیلی از چیزها حتی برای کارشناس ما هم تازگی داشت ولی با توجه به تجربشون استرس ما هم کمتر میشد و خداروشکر به خیر گذشت.
موضوع پروژه دکتری؛ ترکیب مهندسی، رفتار سنگ و مدلسازی
زمینه تحقیقاتی من از ابتدا بیشتر به رفتار سنگ، مهندسی مخازن و مسائل ژئومکانیک مربوط میشد و به همین دلیل پروژه دکتری موناش برام جذاب بود. موضوع پژوهش روی مدلسازی رفتار سنگ تحت بارگذاری و باربرداری سیکلی تمرکز داشت؛ حوزهای که هم از نظر تئوری چالشبرانگیزه و هم کاربردهای مهمی در پروژههای مهندسی و زیرسطحی داره. برای من جذابترین بخش این مسیر این بود که احساس میکردم پژوهش فقط محدود به مقاله و پایاننامه نیست و میتونه به درک بهتر رفتار محیطهای واقعی و مسائل مهندسی کمک کنه. همین باعث شد نسبت به ادامه مسیر دکتری حس خوبی داشته باشم.
تجربه لاج ویزا استرالیا؛ از فرم 80 تا استرس رسیدن به ترم
تاریخ لاج پرونده من ۶ فوریه ۲۰۲۶ بود و بایومتریک رو هم ۱۳ فوریه انجام دادم. بعد از اون وارد مرحلهای شدم که احتمالاً بیشتر متقاضیهای ویزای تحصیلی استرالیا تجربش میکنند؛ دوره انتظار و چک کردن مداوم ایمیل که شبیه تریک اخلاقی برام شده بود. هی ترامپ هم مارو به هزار چیز تحدید میکرد و زندگی با توجه به موقعیتی که توش بودم بسیار متزلزل نشون میداد. هرچه زمان جلوتر میرفت، استرس من هم بیشتر میشد. مخصوصاً وقتی در ۲۸ آپریل ۲۰۲۶ درخواست فرمهای 80 و 1221 به همراه مدارک شغلی و مدارک بورسیه برام اومد، احساس کردم پرونده وارد مرحله حساستری شده. هرچند بعدها فهمیدم این درخواستها برای بسیاری از پروندههای دکتری طبیعیه و حتی نشونه خوبی میتونه باشه از پیشبرد اون، اما وقتی خودت وسط پروسه هستی، هر آپدیت جدید میتواند کلی نگرانی ایجاد کنه.
از طرف دیگه چون تاریخ شروع ترم ۱۵ می ۲۰۲۶ بود، مدام به این فکر میکردم که به ترم میرسم یا نه؟ در نهایت تصمیم گرفتم پذیرشم رو به ۱ دسامبر ۲۰۲۶ دیفر کنم تا اگر روند بررسی طولانی شد، از نظر زمانی تحت فشار نباشم. البته الان باید دوباره با دانشگاه مکاتبه کنم تا بتونم زمان شروع رو جلوتر بندازم. فرمهای 80 و 1221 رو در ۱۴ می ارسال کردم و جالب این بود که همون روز هم گرنت ویزا صادر شد. بعد از اون همه انتظار، واقعاً عجیب بود که همه چیز در یک روز نهایی بشه و خیلی بهم چسبید.
گرنت ویزای استرالیا؛ پایان دوره استرس و انتظار
فکر میکنم مهمترین حسی که بعد از گرنت داشتم، آرامش بود. چند سال درگیر اپلای، ساختن رزومه، مقاله، مکاتبه با استادها و انتظار برای نتیجه بودم و طبیعی بود که ذهنم همیشه درگیر آینده باشه. کسی که در ایران وارد این پروسه میشه واقعا خیلی از چیزارو باید کنار بگذاره و شاید حداقل ۲ سال رو درگیر باشه که شاید به نتیجه برسه و شاید هم واقعا یه جایی خسته بشه و کنار بزنه. این ریسک واقعا برای ماهایی که سن کمی هم نداریم عجیبه و نمیدونم میشه گفت برای همه میارزه یا نه ولی باید درک درستی از این مسیر و واقعیت های سختش داشته باشی.
برای همین وقتی ویزا صادر شد، بیشتر از هر چیزی حس کردم بالاخره مسیر مشخص شده. نه فقط برای تحصیل، بلکه برای مرحله بعدی زندگی و آینده.
اگر بخوام درباره تجربه رضا از ویزای استرالیا یک جمله بگم، اینه که این مسیر بیشتر از هر چیزی به صبر نیاز داره. خیلی وقتها آدم فکر میکنه تأخیر یعنی مشکل یا اگر پروندش طول کشیده حتماً اتفاق خاصی افتاده، در حالی که در بسیاری از موارد فقط باید روند بررسی خودش را طی کنه و بر اساس لوکیشن حساسمون خیلی از موارد بهش اضافه هم میشه.
الان که به کل مسیر نگاه میکنم، حس میکنم مهمترین بخش ماجرا فقط گرفتن ویزا استرالیا نبود؛ بلکه این بود که بعد از چند سال تلاش، بالاخره وارد مرحلهای شدم که میتونم روی آینده علمی، پژوهشی و زندگی جدیدم تمرکز کنم و بگم یه مرحله روبه جلو اتفاق افتاد.
دوستان عزیز امیدوارم بهترینها براتون اتفاق بیافته، صبر و تلاش و دقت چیزیه که میتونه شمارو در مسیرتون نگه داره. آرزو میکنم همتون به آرزوی قلبیتون برسید.
